قسم که ....  

به رخسارت که چون مهتاب زيباست      به چشمانت که رنگ آبي درياســت
    به لبخندت که چون لبخند گلهاست      به آن نازي که در چشم تو پيداست
  به گلهاي بهار و عشق و مستي      به جام جان من کانرا شکستي 
  به آن عهدي که بستي و گسستي      به قرآني که آن را مي پرستي
         قـــسم اي نازنــــين تا   زنده هستم      تو را من دوست دارم، مي پرستم      

به امید وصالش

 بنویس 

  نگو گذشته از ما ... نگو ازم گذشتی

          نگو دلت گرفته از این که پام نشستی

                                        تقدیرم اینه که پیش من نمونی

                                                          نگو باز میتونی  تو بی من بمونی

تقدیرم اینه که بمونم تو قفس

همیشه بمونی یه تنها یه بی کس

بنویــــس واسه من دلت از چی شکست

   واسه چی رو چشات رنگ غصــــه نشست ؟

             بنویــــــس واسه من دلت از چـــی برید

                                              بگو کی رو چشات نقس گریه کشیـــــــــــد

بنویـــس ... بنویـــس ... واسه من بنویـــس ...  که دلت تنگ شده ، طاقت گریه نیست

نگو گذشته از ما ... نگو ازم گذشتی

نگو دلت گرفته از این که پام نشستی

تقـــــدیرم اینه که پیش من نمونی

نگو باز میتونی تو بـــــی من...

                                 تو بـی مـن بمونـــی ...  

   دلــــم گرفــتــه آســـمــون ... 

ورده زبون همه اينه... که صدای من نفرتيه
ولی واسه تو عزيز من سر آمد عاشقيه
ميخوام بگم دوست دارم اما نگو برو بیخيال
تو هی مي گی  ولــــم بکن بی خيال اين عشق محال
هر چی بگی برای تو همون ميشم ای نازنين
ميشم مثل يه مرغـــکی  تو دست تو، بازم اسير
ای ... تمام زندگــــــــيم برات ميميرم نازنين

توی تموم خاطره هامون ؛ هر روز کنارت ميشينم من ... به ياد تو  ، به ياد عشقم  ...ميشينم با کوله بار غم
پريشونم من  ، هر روز که نَرم به خيال خودم ؛  ميگم من تو رو دارم  ... ولی اينو ميدونم نيستی تو پيشم ... ميخوام به تو بگم من تو رو دارم

    نمي گم خطا نكردم  ، من كه ادعا نكردم   

   همه گفتن بي وفائي  ، من كه اعتنا نكردم   

   عازم سفر شدي تو من دلم ميخواست بموني   

   واسه موندن تو اما ، به خدا دعا نكردم   

   ميدونم دوستم نداري حتي قدر يه قناري  

   اما عاشقم هنوزم ... بدون اشتباه نكردم  

   ما جائي قرار نذاشتيم جز تو كوچه هاي رويا  

   ايندفعه تو اومدي ، من به قرار وفا نكردم  

   زير دين ناز چشمات عمريه دارم ميسوزم   

   تا خاكستري نشه دل ، دِينم  رو ادا نكردم  

   اومدن واسه نصيحت ...به بهونه يه صحبت  

   عمرشون كلي تلف شد ،  چون تو رو رها نكردم   

   راه آسمون كه بسته است گر چه قلبامون شكسته است   

   تا حالا انقدر خدا رو اينجوري صدا نكردم   

   تو منو گذاشتي رفتي خواستي من ديوونه تر شم   

   باورت نميشه شايد  ، آخه جون فدا نكردم   

   نامه هاي عاشقونه با نشونه... بي نشونه ...  

   اما از كساي ديگه است ، پس اونا رو وا نكردم   

   يادته عكست رو دادي ؟ بذارم تو قاب قلبم   

   بعد از اون روز، ديگه هرگز به كسي نگاه نكردم   

تو از اون روزي كه رفتي ... ، نه تو رفتي كه ببيني تا قيامت هم تو رو من از خودم جدا نكردم  

دوباره دل هواي با تو بودن كرده

نگو اين دل دوري عشقت رو باور كرده

دل من خسته از اين دست به دعا ها بردن

همه آرزوهام  با رفتن تو مردن

واسه پيدا كردنت تن به دل صحرا ميدم

اما تو رنگ چشمات هيبت دنيا رو ديدم

توي هفت آسمون تو تك ستاره مني

 به خدا ناز دو چشمات رو به دنيا نمي دم

حالا من يه آرزو دارم تو سينه

كه دوباره چشم من تو رو ببينه

 در جستجوی خوشبختی

در زندگانی من
یک روز خوش وجود نداشت مانند یک روح سرگردان
در پی این مطلوب ... خوشبختی موهم
دخمه های زندگی را گشتم

افسوس که دیگر در چراغ وجودم
یک قطره روغن نمونده
که به سوختن ادامه دهم؟

مرگ من سفری نیست
هجریست
از وطنی که دوست نمیداشتم
به خاطر نامردمانش

    تو را دوست خواهم داشت 

با هزار و يک ترفند شاخه گلي مصنوعي را در ميان گلهاي شاداب گلدانت پنهان کردم، و در دفتر خاطراتت نوشتم: « تو را دوست دارم، خواهم داشت تا زماني که آخرين گل پژمرده شود »

 

 

 

 

    عشق... همه چيز است 

عشق به ديگری ضرورت نيست حادثه است
عشق به وطن ضرورت است نه حادثه
عشق، تركيبی است از ضرورت و حادثه
عشق، تنها تعلق است
عشق، دل مضطرب نمیخواهد
عشق، وابستگی ‌ست. انحلال كامل فرديت است در جمع
عشق، مجموع تخيلات يك بيمار نيست
عشق، يعني پويش ناب دائمی
عشق، به سراغ خستگان روح نمیآيد
عشق خطرناك است نه عا شق
عشق حذف كامل فاصله را درخواست می كند
عشق محصول ترس از تنها ماندن نيست
عشق فرزند اضطراب نيست
عشق داروی  توانمند جان است
عشق به ديگری ابزاری‌ ست برای زيبا و زيبا تر ساختن زندگی
عشق شكستن و پاره كردن حريم ممنوعيت های ناموجه است. عشق اوج آزادي فردی ‌ست، برایآنكس كه خواهان شريف ترين آزادی هاست
عشق، نوع عميق و متعالیاخلاق است كه به جنگ با شبه اخلاق و اخلاقيات بازاری مي رود
و عشق        

   آری همه چيز است

 

 

 سر راهت این دیوونه نشسته عاشقونه
 می خواد یار تو باشه چه جوری نمی دونه  

 نمی دونم چه راهی پیش بگیرم
 می ترسم از غم دوریت بمیرم
 پرپروازمی جون منی دنیام تو هستی  
 بگو چی کار کنم بی تو اسیرم 

 دلی که منتظر بود همه هفت روز هفته
 دلی که بی خبر بود از اون عمری که رفته  
 سر راهت نشسته
 اونی که تونگاهش غم نبودنت بود  
 اونی که توی قلبش امید دیدنت بود
 سر راهت نشسته

 سر راهت این دیوونه نشسته عاشقونه
 می خواد یار تو باشه چه جوری نمی دونه
 به امید شب دیداربیدار
 شده خیره به این دیوار
 نشسته ام با خیال خود


 شبها که آسمون خوابه
همه جا نور مهتابه
 دوتاچشمهای من
 نمی دونم چه راهی پیش بگیرم
 می ترسم از غم دوریت بمیرم
 پرپروازمی جون منی دنیام تو هستی 
 بگو چی کار کنم بی تو اسیرم

 سر راهت این دیوونه نشسته عاشقونه
 می خواد یار تو باشه چه جوری نمی دونه

آب مي خواهم، سرابم  مي دهند عشق مي ورزم عذابم مي دهند

 خود نميدانم کجا رفتم به خواب از چه بيدارم نکردي آفتاب ؟؟

 خنجري بر قلب بيمارم زدند بي گناهي بودم و دارم زدند

دشنه اي نامرد بر پشتم نشست از غم نامردمي پشتم شکست

 سنگ را بستند و سنگ آزاد شد يک شبه بيداد آمد داد شد

عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام تيشه زد بر ريشه ي انديشه ام

عشق اگر اينست مرتد مي شوم خوب اگر اينست من بد مي شوم بس کن دل نابساماني بس است کافرم ديگر مسلماني بس است